Yine kendimle birlikteyim.Yaklaşık 3-4 sene önce yazdığım şiirde yansıtmak istediğim duygularımın aynılarını şu anda hiç bir fark olmadan hissediyorum.Yaklaşık 6 yıllık bir birikim.4 sene önce neyse şu anda yine aynı.Ne verdiği acı,ne de verdiği mutluluk tarif edilebilir.Her ikiside tam uç noktada.Gidebileceğim en uç nokta.Ne daha fazla acı duyabilirim,ne de daha fazla mutlu olabilirim.Ortalaması ise sürekli kayma yapıyor.Bu ufak gibi görünen kaymalar diğer tüm acı ve mutluğu silip süpürüyor.Sadece kendisi kalıyor.Bu konuda acı duyduğumda diğer tüm mutluluklarımı, mutluluk duyduğumda ise diğer tüm acılarımı unutuyorum.
Peki ama bu nereye kadar böyle gidecek?
Bir yanım;
Artık biliyorum sen hiç olmadın,
Ben seni sadece rüyamda gördüm,
O tanımsız kokunu sadece hayal ettim,
Seni hep başkasının bedeninde sandım,
Oysa sen hiç olmadın.
Tıpkı çölde görülen seraplar gibisin.
İstediğinde gölülür ve kaybolursun sadece,
Asla tat vermessin,
Sana alışılınca hep çekip gidersin,
Hiç bırakıp giderken kırdığın kalpleri düşünmessin.
Artık biliyorum sen hiç olmadın,
Sen benim hep düşlerimde yaşadın,
Olmasını istediğim kişi gibi davrandın,
Seni benim hayalim yönlendirdi,
Seni benim düşüncelerim varetti,
Her istediğim güzelliği,
Her istediğim korkuları,
Her istediğim gülüşü,
Her istediğim.....
Artık biliyorum sen hiç olmadın,
Seni başkasının bedenindede görmek çok güzel,
Sonu hep acı, Hep hayal kırıklığı, Hep bir çöküş...
Ama olsun Uykudan uyanınca sıcak bir gülüşün,
Kulağıma seni seviyorum diye fısıldayışın,
Bütün bir ömür boyunca bu acıları çekmek için,
Bu siteyi en iyi Mozilla Firefox, Google Chrome ve Opera internet tarayıcılarıyla gezebilirsiniz.
Son yorumlar
6 hafta 5 gün önce
12 hafta 6 gün önce
17 hafta 1 gün önce
17 hafta 2 gün önce
22 hafta 3 gün önce
22 hafta 4 gün önce
38 hafta 6 gün önce
43 hafta 2 gün önce
45 hafta 6 gün önce
1 yıl 7 hafta önce